Έμπνευση για τη συνθετική διαδικασία στάθηκε ένα χωρικό αρχέτυπο: Το μορφικό αποτύπωμα του καταφυγίου, ανέκαθεν συνδεδεμένο με το “κατοικείν“, αποδεικνύεται διαχρονικά πως επηρεάζει τη χωρική προτίμηση του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας τις “κληρονομικές“ προδιαθέσεις του. Η κατοικία στον Διόνυσο προτείνει, υπό όρους σύγχρονης αρχιτεκτονικής γραφής, μια συμβολική και χωρική μεταγραφή του ιδιαίτερου αυτού αρχετύπου -μια πρόθεση που αποβλέπει στην ενθύμηση και εντέλει στην επιστροφή στο αυθεντικό, το πρωτογενές, το διαρκές. Η ρητορική αυτή αποκτά αρχιτεκτονική έκφραση και μετουσιώνεται σε ένα γεωμετρικά ορισμένο, τεκτονικό και δωρικό αρχιτεκτονικό σύνολο -ένα δομικά συγκροτημένο και συνεκτικό όλον, που χαρακτηρίζεται από αινιγματική απλότητα. Η βασική συνθετική χειρονομία προκύπτει από την αιώρηση ενός μονολιθικού όγκου από
εμφανές σκυρόδεμα. Το αυστηρά πρισματικό κέλυφος εσωκλείει τους ιδιωτικούς χώρους ύπνου της κατοικίας.